Interview met Terry en Buddy

Ralph (Buddy Foster, L) en Tom (Terry Connor, R)

Tom van Hek en Ralph van Zwieten spelen dit jaar een hoofdrol in de productie Side Show. Een goede reden om hen eens te vragen wie zij spelen, wat de grootste uitdagingen zijn en natuurlijk: wie zijn Tom en Ralph?

Wie speel je in Side Show?

Tom: Ik speel Terry Connor. Terry is een publicitair agent. Hij werkte voorheen bij het Orpheum Circuit, maar hier werd hij ontslagen. Dit was eigenlijk heel zuur, want hij had het Orpheum Circuit opgezet en de werknemers hadden een soort coup gepleegd en hem eruit geschopt. Dat vindt Terry moeilijk te verteren, maar hij gaat op zoek naar dát talent dat hem toch weer terugbrengt bij het Orpheum Circuit.

Ralph: Ik speel Buddy Foster, een zang- en dansleraar die eigenlijk zelf veel liever optreedt dan dat hij mensen zijn dansjes leert. En dat hoopt hij via Terry voor elkaar te krijgen. Terry maakt altijd beloftes dat hij Buddy weer zal laten optreden. Buddy trapt daar elke keer weer in, puur in de hoop om zelf weer te shinen. Terry en Buddy gaan samen ver terug als zakenpartners. Terry is altijd de regelaar; Buddy zorgt dat het er op toneel goed uitziet.

Komt je rol een beetje overeen met wie je bent in het echte leven?

Ralph: Ik treed graag op en ik zing en dans ook graag. Ik zing onder andere in een band bestaande uit zeven Wageningse studenten van de Wageningen Universiteit. Verder heb ik ook heel veel lol in deze musical en ik speel in Arnhem ook nog in een musical mee. Daarnaast doe ik aan stijldansen. Op het podium dans ik ook, maar dat is meer improvisatie, show maken tijdens het zingen, dan dat het echt gechoreografeerd is. Ik geef wel af en toe dansworkshops, maar nooit echt zangles. Dus in zoverre wijk ik wel een beetje af van Buddy. Lesgeven is iets wat er minder in zit, maar het optreden zeker wel.

Tom: Nee, voor mij niet. Ik ben leerkracht, ik geef les aan nieuwkomers, dus kinderen die net in Nederland zijn en die zich de taal nog vaardig moeten maken. Het regelen en het organiseren zit er denk ik wel in, maar ik treed ook graag zelf meer naar de voorgrond. Ik regel niet alleen dat andere mensen iets kunnen doen, maar ik wil dat zelf ook graag doen.

Voor jou, Ralph, is dit je eerste musical, maar Tom, jij hebt al heel veel bij onze vereniging gedaan. Ligt je rol in lijn met je lange carrière bij Sempre?  

Tom: Ja, ik heb het voorrecht gehad om drie heel verschillende mooie rollen te mogen spelen de afgelopen jaren, dit is weer een hele andere kant die ik mag spelen. Nu ben ik dus een beetje de gladjakker, iemand die het goed voor elkaar heeft. Tenminste, dat denkt hij zelf en zo zien anderen dat ook. Dat is wel een heel andere kant die ik mag spelen.

Wat is de grootste uitdaging in je rol?

Tom: Mijn grootste uitdaging wordt denk ik de tweestrijd voeren tussen heel graag bij één van de twee meiden willen zijn, maar haar ook dat kunnen geven wat zij zo graag wil. En dat kan alleen maar, in Terry’s ogen, door de tweeling te scheiden. Maar ik hou wel van uitdagingen.

Ralph: Binnen mijn rol is het denk ik enerzijds Violet heel leuk vinden, maar ergens ook weer niet zeker weten op wat voor manier ik haar leuk vind, of dat ik ook andere interesses heb… En voor mijzelf is de grootste uitdaging om die rol te spelen: ik moet nu eigenlijk uit het niets alles in een sneltreinvaart erin stampen. Iets simpels als hoe sta ik en waar ik m’n armen moet houden. En dan nog alles over het spelen: wat denk je en wat zeg je en hoe kijk je. Nu heb je zoveel in één keer en dat gaat redelijk, maar het is pittig om dat allemaal bij te benen.

En hoe is dan de samenwerking tussen jullie?

Tom: Verschrikkelijk (haha).

Ralph: Eigenlijk heel erg leuk. Het is toch de eerste productie die ik speel. Ik heb tot twee keer toe in de zaal gezeten toen Tom daar stond, en ik dacht ‘Zo, als ik ooit zo ver kan komen..’, en kort daarna sta je ernaast.

Tom: Weet je, het is heel fijn om met weer een frisse wind samen te werken en Ralph brengt, omdat het zijn eerste musicalproductie is, toch weer een andere kijk op musical. En dat is heel fijn, ook voor mensen die al het wel vaker hebben gedaan. En Ralph is analytisch en analyseert alles, en het is toch wel heel interessant om het ook van een andere kant eens mee te krijgen. Dus ja, ik vind de samenwerking heel prettig.

Ralph: Ik denk sowieso dat we ook een leuke combi hebben met de tweeling, Pippi-Lotte heeft vorige jaar natuurlijk ook al een hoofdrol gespeeld en Justine zat tot dit jaar in het ensemble of had kleine rollen en nu is het een beetje een mooie mix van mensen die er al veel toneeluren op hebben zitten en mensen die wat meer op de achtergrond of nog helemaal niet op het toneel hebben gestaan, zoals ikzelf. Ik vind het een leuke samenwerking.

Jullie repeteren inderdaad ook veel met z’n vieren. Hoe is dan de sfeer?

Ralph: Heel goed, we helpen elkaar.

Tom: Heel luchtig ook, er wordt veel gelachen. Met name door de dames wordt veel gegiecheld.

Ralph: Als wij dingen goed doen wordt er gelachen, als we dingen fout doen ook.

Tom: Vooral als wij dansen, of een poging doen tot dansen. Dan wordt er veel gegiecheld. Maar dat is een goed teken, zegt onze regisseur Marleen.

Waarom moeten mensen naar Side Show komen kijken?

Ralph: Omdat het gewoon een fantastisch verhaal is dat wij ontzettend goed neer gaan zetten in mei. Het is vooral een heel meeslepend verhaal, ietwat komisch af en toe, wat de toeschouwer echt gezien moet hebben.

Tom: Juist natuurlijk ook omdat het gebaseerd is op waargebeurde feiten. De tweeling heeft natuurlijk echt bestaan en heeft een grote glansrijke carrière gehad. Die meiden zijn wereldberoemd en befaamd geweest, maar of ze nou echt gelukkig zijn geweest is de vraag en dat wordt goed belicht in deze show. En het menselijke aspect van de ‘freaks’ vind ik een heel interessant gegeven en ik denk dat het voor het publiek ook wel heel interessant is om naast die buitenkant van de freaks, van het circus, van de freakshows, ook de achterkant eens te zien.

Ralph: En de tweeling en de mensen die de freaks spelen zetten dat ook heel goed neer. Ze hebben zowel het menselijke als het ‘anders zijn’.

Tom: En de muziek, zowel de ensemble stukken als de solo’s en de duetten van de tweeling, dat is niet normaal. Dat is iedere keer weer kippenvel.

Auteur: admin

Deel dit bericht op