Interview met de drie ‘Sempretiers’

Musicalvereniging Sempre Sereno viert dit jaar haar 60e verjaardag, groot feest dus! Hoewel geen van de leden al zo lang bij Sempre rondloopt, zijn er toch een aantal mensen al heel lang lid. Floor en Imie van de PR-commissie interviewden Sempre-veteranen Cleo Smits, Jouke Kardolus en Jan-Willem Hendriksen (ook wel bekend als ‘JW’), de drie ‘Sempretiers’.

Jouke Kardolus bij Sempre Sereno

Hoe lang zijn jullie al lid bij Sempre?
Cleo: Ik ben lid geworden in 1992, maar ben er ook tussendoor een paar jaar uit geweest. Maar ik ben dus toch al 24 seizoenen betrokken bij Sempre.
Jouke: Ik denk dat ik lid ben geworden in 1989. Ik ben begonnen met de productie The Music Man. De jaren daarna hebben we Foxtrot, Op je sloffen naar de top (How to succeed in business without really trying) (waarin ik niet heb meegedaan) en Hoe wordt een mens zoals u (Merrily we roll along) gedaan.
JW: Ik ben lid geworden in oktober 1990.

 

Sempre SerenoDat is bij elkaar 77 jaar! Indrukwekkend! Wat is de reden dat jullie zo lang bij Sempre gebleven zijn?
Cleo (woont inmiddels in Amsterdam): de mensen. Sempre heeft iets bijzonders omdat het een combinatie is van studenten, volwassenen en mensen die al jaren lid zijn. Daarnaast geeft het feit dat je geen auditie hoeft te doen om lid te worden een heel andere dynamiek dan bij verenigingen waarbij dat wel het geval is. Ik vind dat heel fijn.
Jouke (Wageningen): Voor mij is het de combinatie van zingen, spelen en dansen. Voor mij liever niet alleen een koor, een dans- of toneelgroep; ik vind juist het multi-aspect interessant en leuk.
JW (Wageningen): En het feit dat we ieder seizoen iets nieuws doen!
Jouke: En elk seizoen met een groep nieuwe mensen, dat is ook weer leuk.
Cleo: En natuurlijk dat we echt iets goeds maken, al die jaren al. Met ups en downs.
JW: Het plezier telt voor mij!

 

Wat was het mooiste moment voor jullie?
Cleo: Het slotnummer van Hair toen we allemaal tussen het publiek in stonden te zingen. Bij het publiek sprongen de tranen in de ogen, en ik hield het zelf ook niet droog. Dat jaar was voor sommige leden heel zwaar, maar de groep ving het ontzettend goed op. Het was een heel bijzonder jaar bij Sempre; ik denk dat de mensen uit het publiek dat ook meekregen toen we tussen ze in stonden.
Jouke: Daarnaast was het het eerste jaar dat we in de kleine zaal van de Junushoff speelden. In de grote zaal is er een soort ‘afstand’ tot het publiek, maar die is er niet in de kleine zaal. We hadden en deden dus meer met het publiek dat jaar.
JW: Het was in 2004, maar je hoort het publiek er nog steeds over. We hebben toen zelfs kaarten moeten verkopen voor de generale repetitie en een extra voorstelling moeten plannen, omdat zes weken voor aanvang alles was uitverkocht! Ik ben nog langs alle posterborden gefietst om er UITVERKOCHT op te plakken!

 

Waarin zijn jullie in die jaren gegroeid?
JW: In omvang (haha)! En mijn haren zijn juist korter geworden. Het meeste heb ik geleerd om lef te hebben. Ik weet nog de eerste keer dat ik op moest, ik stond in een glitterpakje in de coulissen echt helemaal te rillen. Iemand vroeg of ik het koud had, maar ik vroeg me vooral af wat ik daar deed. Ik wilde écht niet. Totdat ik op ging en ik de spotlights op me gericht voelde, toen was ik verkocht. Nu heb ik alleen nog gezonde spanning voor een voorstelling.

 

We hebben de roddel gehoord dat je vroeger niet zong én danste tegelijk?
Klopt, ik kreeg van mijn revue partner te horen “Ik zing niet voor twee!”. Ik heb toen maar een jaartje zangles genomen. Mijn zangdocent zei dat ze wel wat met me kon, maar dat ik met zingen alles verkeerd deed wat iemand ook maar verkeerd kan doen met zingen. Bij het Sempre van nu is bij zang de techniek veel belangrijker; toen was het gewoon zingen. En ik playbackte gewoon als een malle.
Jouke: Je was echt niet de enige. Er waren ook maar een paar microfoons dus het viel niet op. Nu is dat anders.

 

Cleo Smits en Jan-Willem Hendriksen

Welk oud lid zouden jullie graag nog eens zien?
Jouke: Marcel Bruins, dat is een goede vriend van mij, maar hij woont nu in Zwitserland. Ik zie hem weinig, maar ik zou hem graag weer eens ontmoeten.
Cleo: Hij is ook een oud-voorzitter!
Jouke: en oud-Sempre-jubileumboekmaker. Ik ken hem oorspronkelijk van mijn studie, en ben via hem bij Sempre gekomen.

 

Wat was je mooiste rol?
Cleo: Dat was in Moulin Rouge, de rol van Satine. In die rol moest ik alle registers opentrekken; grappig zijn, heel echt zijn, doodgaan, en het publiek moest snappen waarom iemand voor jou volledig door het vuur ging. En natuurlijk hele gave kleding en decor.

 

Nog een speciale wens voor Sempre?
JW: Dat Sempre ooit koninklijk mag worden.
Cleo: Dat de vereniging zichzelf blijft vernieuwen, dan houden we het zeker nóg 60 jaar vol.
JW: En dat Sempre zichzelf blijft!

Jouke Kardolus bij Sempre Sereno

Auteur: admin

Deel dit bericht op