1. Wie ben je en welke rol speel je?

Leontine: Ik ben Leontine en ik speel de rol van Sandra in het dagelijkse leven. 

Imie: Ik ben Imie en ik speel de rol van de jonge Sandra, de Sandra in de fantasiewereld. 

2. Wat zijn je overeenkomsten en verschillen tussen jou en je karakter?

Leontine: Ik denk dat de grootste overeenkomst tussen mij en Sandra  is dat we hele sterke vrouwen zijn. Sandra is heel erg goed in de boel bij elkaar houden en ze zorgt dat dingen geregeld worden als dat moet. Het verschil is dat Sandra naar de buitenwereld niet laat zien dat ze af en toe ook kwetsbaar is. Ik denk dat ik dat inmiddels wel geleerd heb, al was dat in het verleden misschien niet zo. Dus dat is een mooi verschil.

Imie: Als overeenkomst zijn we allebei best fel, we staan ons mannetje wel en we hebben een mening. Het grootste verschil is wel dat Sandra heel vrouwlijk is: ze draagt hakken, ze is meer Disney princes-achtig, ze heeft een hogere stem. Zo ben ik zelf niet, dus dat is wel even zoeken, maar het is wel heel leuk om te spelen.

3. Sandra houdt heel erg van narcissen, maar met welke bloemen kunnen we bij jou thuis aankomen en waarom?

Leontine: Ik vind narcissen ook mooi, maar je maakt me het allerblijst met een bonte bos. Daarmee bedoel ik een bos bloemen met allemaal verschillende soorten bloemen, verschillende hoogtes en verschillende kleuren! 

Imie: Eerlijk gezegd heb ik sinds deze voorstelling voortdurend narcissen op tafel staan. Daar ben ik nu erg fan van. Van rozen en tulpen hou ik ook heel erg, vooral met veel verschillende kleuren.

4. Wat vind je het meest uitdagende aan ‘Big Fish’ en waarom?

Leontine: Ik denk dat voor mij de meeste uitdaging zit in alle ensemble nummers meezingen terwijl ik niet op het podium sta. Het blijft meer hangen als je op het podium aan het oefenen bent, maar dat heb ik nu niet. Daarom moet ik iets harder mijn best doen en goed nadenken waarover ik zing, zodat ik ook de goede intentie mee kan geven als ik in de coulisses zing. Dat heb ik bij 6 van de 10 ensemble nummers, dus dat is best veel! 

Imie: Het feit dat ik naast spelen ook een rol heb als dancecaptain en als voorzitter van de decorcommissie. Hierdoor moet ik ook heel veel achter de schermen regelen. Daarnaast is het een grote show waarin we veel verschillende karakters spelen. Dat zorgt voor veel (spoed)verkledingen en je moet veel onthouden. Dat is uitdagend, maar natuurlijk ook heel erg leuk

5. Wat wil je dat de mensen mee nemen als ze de show hebben gezien?

Leontine: Wat ik vooral heel mooi vind, is dat de voorstelling je leert om je meer te verdiepen in de ander. Je kan heel verschillend van elkaar zijn, maar juist door kennis te hebben van hoe de ander in elkaar zit, kun je met die inleving het mooiste in elkaar ontdekken.  In het stuk zie je dit wanneer Will de moeite neemt om Edward beter te leren kennen, verrijkt hij ook zijn eigen leven. 

Imie: Dat je het leven echt een meerwaarde kan geven, met meer vrolijkheid en meer liefde, door mooie verhalen te vertellen. Door die verhalen kan je de wereld om je heen leuker maken. Zo voelt het tijdens de repetities ook. Als je een scène hebt gespeeld die heel mooi is, dan neem ik die vrolijkheid, liefde en muziek de hele week mee. 

Het derde repetitieweekend met veel dans van de tweede akte, puntjes op de i en meerdere doorlopen!

Op 18 april om 10 uur stonden we weer met z’n allen klaar om te repeteren in de cultuurwerkplaats in Wageningen. Na een fysieke en vocale warming-up gingen we hard aan de slag. En dat heeft heel wat opgeleverd! Er zijn namelijk ontzettend veel scènes en nummers afgemaakt of zelfs compleet gezet. Zo ook het einde van de show!

Dat kwam goed uit, want op zondag was het tijd voor niet één, maar twee doorlopen van het volledige stuk! We werden hierbij ook begeleid door ons prachtige live orkest. Aangezien iedereen in de cast gemiddeld zo’n 8 kostuums en 10 verkledingen heeft, alleen al in akte 1, waren we die dag hard aan het rondrennen backstage. Dit om vervolgens in alle rust en controle een emotionele scène te spelen of juist een uitbundig ensemble dansnummer uit te voeren. Je kan je daarom ook wel voorstellen dat na die 2e doorloop op zondag iedereen behoorlijk gaar was. Maar goed, in een musical spelen is hard werken. En door dit harde werken tijdens het weekend van niet alleen de cast, maar ook ons geweldige AT en orkest, wordt ‘Big Fish’ een prachtig stuk vol energie.

Nog maar een paar weken en dan mogen we het op de planken brengen in ons geliefde Junushoff theater. We kunnen niet wachten. Tot dan!

Het tweede repetitieweekend met veel dans, de sitzprobe en een doorloop van de 1e akte!

We begonnen het repetitieweekend op zaterdag met het oefenen van een logistiek zeer complexe scène, namelijk het circus! Alle acrobaten, eenwielers, en olifantenpoepscheppers hebben nu hun eigen cue en lopen elkaar niet meer in de weg. In de middag splitste de groep zich op. Door een deel van de groep werd er hard gewerkt aan de showgirldans. Het andere deel van de groep heeft meerdere nieuwe scènes gezet. Ook de reus heeft nog aan zijn danspasjes gewerkt. De zaterdag werd feestelijk afgesloten met een pizza in het centrum! 

Zondagochtend begonnen we, zoals gebruikelijk in ons tweede repetitieweekend, met een sitzprobe. Dit houdt in dat het orkest voor het eerst alle nummers speelt gecombineerd met de zang van de cast. Wat klonk het al geweldig! In de middag stond de doorloop van de 1e akte gepland. Ontzettend gaaf om te zien hoe alles waar we de afgelopen maanden hard aan hebben gewerkt, nu allemaal samenkomt! Het was ook zeer nuttig, omdat bij de doorloop gewerkt kon worden aan de overgangen tussen scènes. Bovendien konden de leden alvast oefenen met het omkleden tussen de scènes door, aangezien iedereen zo’n 10 kostuums heeft dit seizoen! 

Eén ding was duidelijk aan het eind van de dag: we gaan er een geweldig spectaculaire show van maken!

3 maart is de kaartverkoop van start gegaan en traditiegetrouw hebben we dit de maandag van tevoren gevierd met onze leden! Na de repetitie werd de Cultuurwerkplaats omgetoverd tot een heuse battle zone en werd er gestreden om het allereerste vrijkaartje voor ‘Big Fish’. Dit door middel van verschillende rondes waarin hun commissie skills werden getest. Ronde 1 stond in het teken van decor: de leden moesten zo snel en zo goed mogelijk een circustent in elkaar knutselen. Ronde 2 stond in het teken van de Kostuumcommissie waarin ze de knopen uit een bolletje wol moesten halen. In ronde 3 moesten ze net zoals in de PR commissie vaak gedaan wordt, de spellingsfouten uit een tekst halen. Ton van Dortmont kon ten slotte als beste inschatten hoeveel vissnoepjes er in de grote pot zaten en ging daarom met het eerste vrijkaartje naar huis.

De start van de kaartverkoop is ook het moment dat de poster, trailer en website worden onthuld voor de hele vereniging. Achter de schermen is de PR-commissie hier al maanden druk mee. Wil jij onze teasers zien? Hou dan goed onze socials in de gaten!

1. Wie ben je en welke rol speel je?

Bob: Ik ben Bob en ik speel de echte Edward Bloom in het dagelijkse leven.

Paul: Ik ben Paul en ik speel ook Edward Bloom, maar dan de jonge Edward uit de verhalen.

2. Wat zijn je overeenkomsten en verschillen tussen jou en je karakter?

Bob: Daar heb ik even over na moeten denken. Ik ben iemand die de wereld heel positief voor zich ziet en ook de wereld en de mensen positief probeert te benaderen. Dat is een enorme overeenkomst denk ik. Waar bij mij de link wat minder ligt, is dat ik in het dagelijks leven het niet allemaal zo groot maak, dat ik er ook allerlei verhalen bij verzin.

Paul: Ik ben wel echt een verhalenverteller, als ik dat van mezelf mag zeggen. Ik leg de kinderen regelmatig op bed en dan willen ze altijd een verhaaltje hebben en dat mag nooit hetzelfde zijn. Ik hou ervan om dat te doen. Het grote verschil is dat bij mijn kinderen altijd Elsa en Anna erin moeten zitten. Daarnaast probeer ik fictie en feiten altijd wel van elkaar te scheiden. Bij Edward loopt het wel allemaal in elkaar over.

3. Edward heeft veel fantasie en verhalen, heb je zelf verhalen waarvan mensen zouden twijfelen aan de waarheid?

Bob: Ik ben een verhalenverteller, zeker toen mijn kinderen jong waren. Soms ook om de druk van de emotie er eventjes af te halen, als er dingen tegenzitten. Een leuk onverwachts voorbeeld is dit verhaal: Ik zat in de auto met mijn twee zoons op de achterbank. Ik was volledig gefrustreerd door een werk telefoontje. Dus toen vertelde ik ze: ‘Jongens, ik ga bij de dierentuin solliciteren en daar werken. Ik ga in het olifantenverblijf stront scheppen, want dat doe ik toch de hele dag al’. Mijn jongste heeft dat een jaar later opgepakt, als zijnde ‘euh maar pap, jij werkte toch in een dierentuin?’. Dat sarcasme begrepen ze op die leeftijd gewoon nog niet!

Paul: Het is een beetje een lang verhaal, maar het zeker waard. Toen ik nog studeerde, hadden we een eindejaarsbarbecue naast een vijver. Een vriend en ik staken altijd de barbecue aan, maar deze keer waren we een beetje recalcitrant. We zeiden: ‘Nee, wij steken de barbecue niet aan. Wij gaan jagen voor het vlees!’. Dus wij lopen naar die vijver toe en midden op die vijver zwom een groep eenden. Dus ik pak een grote stok in mijn handen en gooi die naar die eenden, met de gedachte, ik raak toch nooit wat. Al die eenden vliegen weg, maar in het midden van die vijver ligt nog één eend met een gebroken nek rondjes te draaien. Helemaal geschrokken dacht ik: ‘wat moet ik nu doen?’. In de groep zat een Franse jongen uit een oud jachtgeslacht, die zijn hele leven gejaagd had. Die zei: ‘we should get the duck out of the water’. Ik was te veel in shock om iets te doen, maar een andere vriend van mij sprong in het water, haalde die eend op en gaf die aan de Fransman. Hij pakte een mes, sleep het mes nog een paar keer, sneed hem de keel door en gooide hem in de bosjes. Dat is mijn lange verhaal en wat er van waar is, mag je helemaal zelf bepalen.

4. Wat vind je het meest uitdagende aan ‘Big Fish’ en waarom?

Bob: Ik was vorig jaar natuurlijk Vader in ‘Children of Eden’ en mijn uitdaging is wegblijven van die vader. In het begin had ik daar zeker even last van. Het is een soort comfortzone om in een soort gefrustreerde boze modus te schieten. Maar Edward is heel opportunistisch terwijl Will heel verschillend is en veel somberder is. Daarbij haalt Will natuurlijk het bloed onder Edward zijn nagels vandaan, maar daar mag ik dus niet meer boos om worden. Ik moet daar nu heel opportunistisch en verhalen vertellend mee omgaan. Het gaat weer over vaderschap, maar met een heel andere dynamiek dan vorig jaar. Ik vind het wel heel erg leuk, mijn tweede rol, en ik leer er heel veel van.

Paul: Dat ik een twintiger speel, waar ik dat “net” niet meer ben. De Edward uit de verhalen is een hele energieke optimistische jongeman. En ooit was ik ook heel energiek, dus ik herken het wel. Nu ben ik zelf vader: ik heb kleine kinderen. Dus het energieke is wat verder weggezakt, maar ik vind het wel heel leuk om te spelen!

5. Wat wil je dat de mensen mee nemen als ze de show hebben gezien?

Bob: Dat hoe moeilijk je situatie ook is, je met veel positivisme de wereld een beetje kan kleuren. De echte Edward en Sandra hebben het financieel echt wel een beetje lastig, moeten elk dubbeltje omkeren, maar hoe moeilijk ook, ze blijven een positieve kijk op de wereld hebben. Ik hoop dat men dat meeneemt en net zo laat binnenkomen als Will dat doet.

Paul: Ik kan alleen maar beamen wat Bob zegt. ’Big Fish’ is een ode aan verhalenvertellers en ik denk dat we allemaal daar iets van mee kunnen nemen in het dagelijks leven. Een groot deel van het leven wat je leidt, wordt bepaald door de verhalen die je jezelf vertelt. Ook de geschiedenis wordt gemaakt door de verhalen die we elkaar vertellen. Ik hoop dat mensen dat meenemen en er een leuk gevoel aan overhouden.

Vorig weekend vond alweer het eerste repetitieweekend van dit seizoen plaats! We logeerden dit jaar in de Blauwe Schuur in Amerongen, heerlijk in de natuur!

 Op vrijdagavond was het al ontzettend gezellig. Er werden volop vissen getekend als decoratie om de Blauwe Schuur nog gezelliger te maken. Ook werd er fanatiek spelletjes gespeeld en natuurlijk stond de Olympische Spelen de hele avond aan.

Zaterdagochtend was het toch echt tijd voor het harde werk. Terwijl de solisten sleutelden aan verschillende scènes, kreeg het ensemble meerdere choreo’s aangeleerd. En wat zitten er dit jaar veel leuke dansen in de voorstelling! Na hard zwoegen, stond er een heerlijke warme maaltijd voor ons klaar verzorgd door ons wederom geweldige kookteam. De dag werd traditiegetrouw afgesloten met een bonte avond, dit jaar gevuld met acts in het thema ‘Onder water’. Daarnaast waren er ook nog verschillende quizrondes gebaseerd op fantasie en werkelijkheid, waarin de Sempre-leden tegen elkaar streden. 

Na een heerlijk ontbijtje op zondagochtend was het tijd voor de eerste doorloop van akte 1, en wat ging het al goed! Na een zwaar, maar ontzettend productief weekend, ging iedereen zondag weer voldaan naar huis. We kunnen niet wachten tot ons volgende repetitieweekend!

1. ‘Big Fish’ is een bekende voor amateurmusical groepen, hebben jullie al eerder van ‘Big Fish’ mogen genieten??

Sam: De musical Big Fish heb ik zelf nog nooit gezien. Ik ben voornamelijk heel erg gecharmeerd van de filmversie waarin het verhaal mij heel erg aansprak. Het thema en de muziek zijn heel erg mooi. Daarom wilde ik de musical ook heel graag doen.

Richard: Het zal je verbazen maar ik heb nooit de musical gezien. Wel de film Big Fish.

Floor: Nee, maar de muziek voelt ergens vertrouwd. De muziek van mijn allereerste productie bij Sempre, The Wild Party, is ook geschreven door Andrew Lippa. Toen we begonnen met repeteren voor Big Fish kwam ik in mijn hoofd constant in loops terecht van liedjes die begonnen met Big Fish en eindigden in The Wild Party.

2. Wat is je favoriete moment in de musical?

Sam: Een favoriet moment in de musical heb ik nog niet, want die heb ik echt pas als de hele musical geregisseerd is. Maar als ik een moment moet kiezen in het verhaal, dan is dat wanneer Will zich realiseert wat voor man zijn vader eigenlijk is. Een man met zulke grootse verhalen die eigenlijk een heel klein leven heeft geleid, maar wel met dat kleine leven heel tevreden is geweest en voor zijn zoon en vrouw heeft gezorgd. Narratief vind ik dat heel erg mooi.

Richard: Het moment waarop Edward Sandra’s wereld vult met narcissen.

Floor: Die vraag mag je me nog eens stellen als we het stuk af hebben.

3. Deze musical is compleet anders dan vorig jaar, hoe is dat voor je in je rol als AT?

Sam: De musical is compleet anders, maar mijn werkwijze als regisseur is hetzelfde. Wel is de musical makkelijker te regisseren. Bij Children of Eden was het meer zoeken, welke kant gaan we op? Bij Big Fish is het, door het fantasierijke, simpeler en het script heeft een duidelijker vorm waarin het gezet moet worden. Dit heeft zeker ook zijn charmes. 

Richard: Er is een sterk element van fantasie dat de muziek erg kleurrijk maakt. Ook de countrymuziek uit het Amerikaanse Zuiden is alomtegenwoordig, wat betekent dat de zangers met een bepaalde stemkleur en ritmisch gevoel moeten zingen. Aanwijzingen zoals “Grunty” zijn een mooie uitdaging!

Floor: Children of Eden draaide om bewegingen op muziek en om bewegen als één eenheid. In Big Fish zijn de spelers weer individuen of karakters. Daardoor zitten er ook meer echte dansstukken in de musical.

4. Waarom mogen mensen deze voorstelling niet missen?

Sam: Omdat het een hele lekkere feel-good musical is die de waarde van fantasie en dromen laat zien. Hoe je ook op latere leeftijd je nog mag verliezen in fantasieën en hoe fantasie en verhalen vertellen je wereld kan verrijken. 

Richard: Het is een prachtig, kleurrijk, maar uiteindelijk diep ontroerend verhaal over familie en hoe we met elkaar verbonden zijn.

Floor: We spelen met een fijne groep mensen om naar te kijken. Het stuk is maf, het is grappig en vrolijk, maar met een boodschap die je aan het denken zet.

Op maandag 1 september zijn we bij Sempre Sereno weer van start gegaan met het nieuwe seizoen! We gingen gelijk van start met zingen en speloefeningen. Waar moet je rekening mee houden als iets fantasierijk moet zijn? Iets wat we veel gaan kunnen gebruiken tijdens de productie van dit jaar: Big Fish! 

De audities waren dit jaar weer erg zenuwslopend! Er is weer hard gewerkt door alle auditanten en het AT en we zijn enorm trots op de hoeveelheid talent binnen onze vereniging! 

Na de audities zijn we begonnen met de “echte” repetities. Dit moment hebben we, inmiddels volgens traditie, gevierd met een heerlijke taart in ‘Big Fish’ stijl! De eerste liedjes zijn al door gezongen en de eerste danspassen zijn al gezet. Het beloofd een uitdagend jaar te worden, niet alleen voor dans en spel, maar ook met de uitbundige kostuums en al het decor! 

Wil je hierover op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief of houd onze social media of website (www.sempresereno.nl) in de gaten! Van 20 tot en met 23 mei 2026 zijn we te zien in Theater Junushoff met Big Fish!