Het tweede repetitieweekend met veel dans, de sitzprobe en een doorloop van de 1e akte!

We begonnen het repetitieweekend op zaterdag met het oefenen van een logistiek zeer complexe scène, namelijk het circus! Alle acrobaten, eenwielers, en olifantenpoepscheppers hebben nu hun eigen cue en lopen elkaar niet meer in de weg. In de middag splitste de groep zich op. Door een deel van de groep werd er hard gewerkt aan de showgirldans. Het andere deel van de groep heeft meerdere nieuwe scènes gezet. Ook de reus heeft nog aan zijn danspasjes gewerkt. De zaterdag werd feestelijk afgesloten met een pizza in het centrum! 

Zondagochtend begonnen we, zoals gebruikelijk in ons tweede repetitieweekend, met een sitzprobe. Dit houdt in dat het orkest voor het eerst alle nummers speelt gecombineerd met de zang van de cast. Wat klonk het al geweldig! In de middag stond de doorloop van de 1e akte gepland. Ontzettend gaaf om te zien hoe alles waar we de afgelopen maanden hard aan hebben gewerkt, nu allemaal samenkomt! Het was ook zeer nuttig, omdat bij de doorloop gewerkt kon worden aan de overgangen tussen scènes. Bovendien konden de leden alvast oefenen met het omkleden tussen de scènes door, aangezien iedereen zo’n 10 kostuums heeft dit seizoen! 

Eén ding was duidelijk aan het eind van de dag: we gaan er een geweldig spectaculaire show van maken!

3 maart is de kaartverkoop van start gegaan en traditiegetrouw hebben we dit de maandag van tevoren gevierd met onze leden! Na de repetitie werd de Cultuurwerkplaats omgetoverd tot een heuse battle zone en werd er gestreden om het allereerste vrijkaartje voor ‘Big Fish’. Dit door middel van verschillende rondes waarin hun commissie skills werden getest. Ronde 1 stond in het teken van decor: de leden moesten zo snel en zo goed mogelijk een circustent in elkaar knutselen. Ronde 2 stond in het teken van de Kostuumcommissie waarin ze de knopen uit een bolletje wol moesten halen. In ronde 3 moesten ze net zoals in de PR commissie vaak gedaan wordt, de spellingsfouten uit een tekst halen. Ton van Dortmont kon ten slotte als beste inschatten hoeveel vissnoepjes er in de grote pot zaten en ging daarom met het eerste vrijkaartje naar huis.

De start van de kaartverkoop is ook het moment dat de poster, trailer en website worden onthuld voor de hele vereniging. Achter de schermen is de PR-commissie hier al maanden druk mee. Wil jij onze teasers zien? Hou dan goed onze socials in de gaten!

1. Wie ben je en welke rol speel je?

Bob: Ik ben Bob en ik speel de echte Edward Bloom in het dagelijkse leven.

Paul: Ik ben Paul en ik speel ook Edward Bloom, maar dan de jonge Edward uit de verhalen.

2. Wat zijn je overeenkomsten en verschillen tussen jou en je karakter?

Bob: Daar heb ik even over na moeten denken. Ik ben iemand die de wereld heel positief voor zich ziet en ook de wereld en de mensen positief probeert te benaderen. Dat is een enorme overeenkomst denk ik. Waar bij mij de link wat minder ligt, is dat ik in het dagelijks leven het niet allemaal zo groot maak, dat ik er ook allerlei verhalen bij verzin.

Paul: Ik ben wel echt een verhalenverteller, als ik dat van mezelf mag zeggen. Ik leg de kinderen regelmatig op bed en dan willen ze altijd een verhaaltje hebben en dat mag nooit hetzelfde zijn. Ik hou ervan om dat te doen. Het grote verschil is dat bij mijn kinderen altijd Elsa en Anna erin moeten zitten. Daarnaast probeer ik fictie en feiten altijd wel van elkaar te scheiden. Bij Edward loopt het wel allemaal in elkaar over.

3. Edward heeft veel fantasie en verhalen, heb je zelf verhalen waarvan mensen zouden twijfelen aan de waarheid?

Bob: Ik ben een verhalenverteller, zeker toen mijn kinderen jong waren. Soms ook om de druk van de emotie er eventjes af te halen, als er dingen tegenzitten. Een leuk onverwachts voorbeeld is dit verhaal: Ik zat in de auto met mijn twee zoons op de achterbank. Ik was volledig gefrustreerd door een werk telefoontje. Dus toen vertelde ik ze: ‘Jongens, ik ga bij de dierentuin solliciteren en daar werken. Ik ga in het olifantenverblijf stront scheppen, want dat doe ik toch de hele dag al’. Mijn jongste heeft dat een jaar later opgepakt, als zijnde ‘euh maar pap, jij werkte toch in een dierentuin?’. Dat sarcasme begrepen ze op die leeftijd gewoon nog niet!

Paul: Het is een beetje een lang verhaal, maar het zeker waard. Toen ik nog studeerde, hadden we een eindejaarsbarbecue naast een vijver. Een vriend en ik staken altijd de barbecue aan, maar deze keer waren we een beetje recalcitrant. We zeiden: ‘Nee, wij steken de barbecue niet aan. Wij gaan jagen voor het vlees!’. Dus wij lopen naar die vijver toe en midden op die vijver zwom een groep eenden. Dus ik pak een grote stok in mijn handen en gooi die naar die eenden, met de gedachte, ik raak toch nooit wat. Al die eenden vliegen weg, maar in het midden van die vijver ligt nog één eend met een gebroken nek rondjes te draaien. Helemaal geschrokken dacht ik: ‘wat moet ik nu doen?’. In de groep zat een Franse jongen uit een oud jachtgeslacht, die zijn hele leven gejaagd had. Die zei: ‘we should get the duck out of the water’. Ik was te veel in shock om iets te doen, maar een andere vriend van mij sprong in het water, haalde die eend op en gaf die aan de Fransman. Hij pakte een mes, sleep het mes nog een paar keer, sneed hem de keel door en gooide hem in de bosjes. Dat is mijn lange verhaal en wat er van waar is, mag je helemaal zelf bepalen.

4. Wat vind je het meest uitdagende aan ‘Big Fish’ en waarom?

Bob: Ik was vorig jaar natuurlijk Vader in ‘Children of Eden’ en mijn uitdaging is wegblijven van die vader. In het begin had ik daar zeker even last van. Het is een soort comfortzone om in een soort gefrustreerde boze modus te schieten. Maar Edward is heel opportunistisch terwijl Will heel verschillend is en veel somberder is. Daarbij haalt Will natuurlijk het bloed onder Edward zijn nagels vandaan, maar daar mag ik dus niet meer boos om worden. Ik moet daar nu heel opportunistisch en verhalen vertellend mee omgaan. Het gaat weer over vaderschap, maar met een heel andere dynamiek dan vorig jaar. Ik vind het wel heel erg leuk, mijn tweede rol, en ik leer er heel veel van.

Paul: Dat ik een twintiger speel, waar ik dat “net” niet meer ben. De Edward uit de verhalen is een hele energieke optimistische jongeman. En ooit was ik ook heel energiek, dus ik herken het wel. Nu ben ik zelf vader: ik heb kleine kinderen. Dus het energieke is wat verder weggezakt, maar ik vind het wel heel leuk om te spelen!

5. Wat wil je dat de mensen mee nemen als ze de show hebben gezien?

Bob: Dat hoe moeilijk je situatie ook is, je met veel positivisme de wereld een beetje kan kleuren. De echte Edward en Sandra hebben het financieel echt wel een beetje lastig, moeten elk dubbeltje omkeren, maar hoe moeilijk ook, ze blijven een positieve kijk op de wereld hebben. Ik hoop dat men dat meeneemt en net zo laat binnenkomen als Will dat doet.

Paul: Ik kan alleen maar beamen wat Bob zegt. ’Big Fish’ is een ode aan verhalenvertellers en ik denk dat we allemaal daar iets van mee kunnen nemen in het dagelijks leven. Een groot deel van het leven wat je leidt, wordt bepaald door de verhalen die je jezelf vertelt. Ook de geschiedenis wordt gemaakt door de verhalen die we elkaar vertellen. Ik hoop dat mensen dat meenemen en er een leuk gevoel aan overhouden.

Vorig weekend vond alweer het eerste repetitieweekend van dit seizoen plaats! We logeerden dit jaar in de Blauwe Schuur in Amerongen, heerlijk in de natuur!

 Op vrijdagavond was het al ontzettend gezellig. Er werden volop vissen getekend als decoratie om de Blauwe Schuur nog gezelliger te maken. Ook werd er fanatiek spelletjes gespeeld en natuurlijk stond de Olympische Spelen de hele avond aan.

Zaterdagochtend was het toch echt tijd voor het harde werk. Terwijl de solisten sleutelden aan verschillende scènes, kreeg het ensemble meerdere choreo’s aangeleerd. En wat zitten er dit jaar veel leuke dansen in de voorstelling! Na hard zwoegen, stond er een heerlijke warme maaltijd voor ons klaar verzorgd door ons wederom geweldige kookteam. De dag werd traditiegetrouw afgesloten met een bonte avond, dit jaar gevuld met acts in het thema ‘Onder water’. Daarnaast waren er ook nog verschillende quizrondes gebaseerd op fantasie en werkelijkheid, waarin de Sempre-leden tegen elkaar streden. 

Na een heerlijk ontbijtje op zondagochtend was het tijd voor de eerste doorloop van akte 1, en wat ging het al goed! Na een zwaar, maar ontzettend productief weekend, ging iedereen zondag weer voldaan naar huis. We kunnen niet wachten tot ons volgende repetitieweekend!

1. ‘Big Fish’ is een bekende voor amateurmusical groepen, hebben jullie al eerder van ‘Big Fish’ mogen genieten??

Sam: De musical Big Fish heb ik zelf nog nooit gezien. Ik ben voornamelijk heel erg gecharmeerd van de filmversie waarin het verhaal mij heel erg aansprak. Het thema en de muziek zijn heel erg mooi. Daarom wilde ik de musical ook heel graag doen.

Richard: Het zal je verbazen maar ik heb nooit de musical gezien. Wel de film Big Fish.

Floor: Nee, maar de muziek voelt ergens vertrouwd. De muziek van mijn allereerste productie bij Sempre, The Wild Party, is ook geschreven door Andrew Lippa. Toen we begonnen met repeteren voor Big Fish kwam ik in mijn hoofd constant in loops terecht van liedjes die begonnen met Big Fish en eindigden in The Wild Party.

2. Wat is je favoriete moment in de musical?

Sam: Een favoriet moment in de musical heb ik nog niet, want die heb ik echt pas als de hele musical geregisseerd is. Maar als ik een moment moet kiezen in het verhaal, dan is dat wanneer Will zich realiseert wat voor man zijn vader eigenlijk is. Een man met zulke grootse verhalen die eigenlijk een heel klein leven heeft geleid, maar wel met dat kleine leven heel tevreden is geweest en voor zijn zoon en vrouw heeft gezorgd. Narratief vind ik dat heel erg mooi.

Richard: Het moment waarop Edward Sandra’s wereld vult met narcissen.

Floor: Die vraag mag je me nog eens stellen als we het stuk af hebben.

3. Deze musical is compleet anders dan vorig jaar, hoe is dat voor je in je rol als AT?

Sam: De musical is compleet anders, maar mijn werkwijze als regisseur is hetzelfde. Wel is de musical makkelijker te regisseren. Bij Children of Eden was het meer zoeken, welke kant gaan we op? Bij Big Fish is het, door het fantasierijke, simpeler en het script heeft een duidelijker vorm waarin het gezet moet worden. Dit heeft zeker ook zijn charmes. 

Richard: Er is een sterk element van fantasie dat de muziek erg kleurrijk maakt. Ook de countrymuziek uit het Amerikaanse Zuiden is alomtegenwoordig, wat betekent dat de zangers met een bepaalde stemkleur en ritmisch gevoel moeten zingen. Aanwijzingen zoals “Grunty” zijn een mooie uitdaging!

Floor: Children of Eden draaide om bewegingen op muziek en om bewegen als één eenheid. In Big Fish zijn de spelers weer individuen of karakters. Daardoor zitten er ook meer echte dansstukken in de musical.

4. Waarom mogen mensen deze voorstelling niet missen?

Sam: Omdat het een hele lekkere feel-good musical is die de waarde van fantasie en dromen laat zien. Hoe je ook op latere leeftijd je nog mag verliezen in fantasieën en hoe fantasie en verhalen vertellen je wereld kan verrijken. 

Richard: Het is een prachtig, kleurrijk, maar uiteindelijk diep ontroerend verhaal over familie en hoe we met elkaar verbonden zijn.

Floor: We spelen met een fijne groep mensen om naar te kijken. Het stuk is maf, het is grappig en vrolijk, maar met een boodschap die je aan het denken zet.

Op maandag 1 september zijn we bij Sempre Sereno weer van start gegaan met het nieuwe seizoen! We gingen gelijk van start met zingen en speloefeningen. Waar moet je rekening mee houden als iets fantasierijk moet zijn? Iets wat we veel gaan kunnen gebruiken tijdens de productie van dit jaar: Big Fish! 

De audities waren dit jaar weer erg zenuwslopend! Er is weer hard gewerkt door alle auditanten en het AT en we zijn enorm trots op de hoeveelheid talent binnen onze vereniging! 

Na de audities zijn we begonnen met de “echte” repetities. Dit moment hebben we, inmiddels volgens traditie, gevierd met een heerlijke taart in ‘Big Fish’ stijl! De eerste liedjes zijn al door gezongen en de eerste danspassen zijn al gezet. Het beloofd een uitdagend jaar te worden, niet alleen voor dans en spel, maar ook met de uitbundige kostuums en al het decor! 

Wil je hierover op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief of houd onze social media of website (www.sempresereno.nl) in de gaten! Van 20 tot en met 23 mei 2026 zijn we te zien in Theater Junushoff met Big Fish!

De voorstelling heeft dit jaar verschillende hoofdrolspelers voor akte 1 en akte 2. Eerder hebben we Vader, Adam en Eva aan jullie voorgesteld. Nu zijn de sterren van de tweede akte aan de beurt! Lees verder wat Noach, Mama Noach, Jafet en Yona jullie te vertellen hebben!

1. Wie ben je en welke rol speel je?

Daniël: Ik mag dit jaar, en dat is een grote eer, de rol van Noach spelen.

Imie: Ik ben Imie en ik speel de rol van mama Noach; dat is de vrouw van Noach.

Pepijn: Ik ben Pepijn! En ik speel de rol van de jongste zoon van Noach, Jafet.

Erin: Ik ben Erin en mag Yona spelen. Ze stamt af van Kaïn en mag daarom niet mee op de Ark. Maar hoe dat afloopt.

2. Wat vind je uitdagend aan deze show?

Daniël: De muziek van Children of Eden is gelijktijdig ‘ontroerend mooi’ én ‘complex en ingewikkeld’. Wat je een muzikale kluif van een musical noemt. Om precies te zijn: 44 zangnummers die technisch soms echt fors complex zijn. Schrijver Stephan Schwartz noemt Children of Eden ‘zonder twijfel mijn mooiste werk’ maar ik denk dat hij bedoelt ‘zonder twijfel mijn moeilijkste werk’.

Imie: De muziek is zo’n kluif! Het is prachtige muziek met allemaal verweven thema’s en het is hard werken om dat mooie geheel eer aan te doen.

Pepijn: Ik speel Jafet, die heel erg gedreven is door emotionele keuzes. Sommige mensen zouden hem naïef noemen, jong, onervaren. Ik ben zelf heel erg logisch ingesteld als persoon: alles moet een duidelijke reden hebben. Dus om toe te geven aan die emotionele kant, en dat oprecht en niet naïef te spelen, is lastig maar ook heel leerzaam geweest.

Erin: Dit is mijn eerste keer dat ik een grotere rol mag spelen, wat ik fantastisch vind! Maar daardoor ook spannend, en even zoeken hoe ik mijn rol wil neerzetten. Ook de solonummers en duet waren in het begin nog wel een uitdaging qua toonhoogte, maar inmiddels ben ik tevreden met hoe het gaat.

3. In de show hebben Noah en mama Noah met hun opgroeiende kinderen te maken, hoe waren jullie zelf als kind naar jullie ouders?

Daniël: Niet voor niets zijn “opvoeden “ en “opgroeien” allebei werkwoorden! Ik zal soms de ideale zoon zijn geweest, en op andere momenten konden mijn ouders mij vast en zeker wel achter het behang plakken. Van beide kanten zal het incasseren zijn geweest, maar ook wennen, uitproberen, van balen en van genieten. Achteraf durf ik te stellen dat we kunnen terugkijken op een mooie tijd samen met heel veel hoogtepunten en vanzelfsprekend ook een paar dieptepunten.

Imie: Ik was denk ik niet het moeilijkste kind! Echte regels hadden we niet, omdat mijn broer en ik zelf vaak wel snapten wat wel en niet de bedoeling was. Misschien was ik wel wat druk!

4. Jafet en Yona gaan eigenlijk tegen de wensen van Noah en Vader in, zijn jullie zelf soms ook tegendraads?

Pepijn: Nee, ik ben eigenlijk altijd heel erg meegaand met anderen. Ik leer in de laatste jaren (ook mede dankzij Jafet) dat het ook oké is om wat koppiger voor jezelf te zijn, zelfs als dat tegen andere mensen in gaat.

Erin: Als mensen vinden dat je als volwassene niet meer in een speeltuin hoort te spelen, dan ben ik wat dat betreft toch wel erg tegendraads. Ik doe lekker wat ik wil!

5. Wat vind je het meest bijzondere aan het maakproces van ‘Children of Eden’ en wat is je favoriete moment in de show?

Daniël: Ik vind het uitdagend en ook het fijne aan het spelen van een serieus stuk dat je met de regisseur en je medespelers relatief veel tijd moet investeren in het bespreken van ‘alles wat er niet is geschreven’. De spel- en zangteksten kun je bij deze show op 101 manieren interpreteren. We hebben dus relatief veel tijd geïnvesteerd in vragen als ‘wie is hier de baas in het gezin?’ en ‘is hij hier nu vooral boos of teleurgesteld in zijn zoon?’. Daarna kun je eigenlijk pas beginnen met het vormgeven van je rol. De pauzefinale ontroert mij keer op keer. De thematiek gecombineerd met Katelijne haar goddelijke stem: tearjerker!

Imie: Het is zo gaaf dat het ensemble zoveel aan bod komt! Iedereen is heel veel op het toneel en het ensemble wordt gebruikt als bomen, stenen, dieren, barbaren, poppenspelers.. je komt ogen te kort! Mijn favoriete moment in de show is de pauzefinale (Kind’ren van Eden). Een prachtig nummer in een hele ontroerende scène. Het is me nog niet gelukt om die scène zonder tranen door te komen…

Pepijn: Ik vind het mooi hoeveel we als ensemble hebben kunnen toevoegen aan het stuk! Ons AT heeft onze toevoeging zo meegenomen dat ik nu al niet meer weet wat hun idee was en wat het onze! Los daarvan is mijn favoriete moment in de musical gesplitst tussen het duet van mij en Erin natuurlijk (time to shine haha) en ‘Godzijdank’ van Mama Noach. Eindelijk een beetje opluchting, en Imie sleept mij altijd helemaal mee met haar stem en enthousiasme!

Erin: Het speciale aan Children of Eden is dat het eigenlijk twee totaal verschillende stukken zijn, waardoor sommigen in de ene akte een grote rol hebben, en in de andere akte vertellers zijn. Ik vind dat heel erg leuk, omdat je dan in verschillende rollen het stuk meemaakt. Daarnaast hebben we verschillende scènes neergezet door echt samen te creëren, en dat heeft iets heel moois en eigen opgeleverd.

6. Wat wil je dat mensen mee nemen als ze de show hebben gezien?

Daniël: Echte liefde is elkaar de ruimte geven! En dat geldt volgens mij voor alle vormen van relaties! In een echt liefdevolle relatie kun je zowel elkaar voor rotte vis uitmaken en een uur laten elkaar plat knuffelen. Eeuwig je kinderen verbannen naar de wildernis of een complete bevolking uitroeien met een zondvloed zijn minder geslaagde opvoedingsstrategieën. Elkaar de ruimte geven om je eigen weg te zoeken en te vinden zijn in de regel succesvollere strategieën.

Imie: Sta achter de mensen van wie je houdt, maar laat ze wel hun eigen keuzes maken. Want dat doen ze toch wel.

Pepijn: Ik hoop dat ze zien dat het nooit te laat is om een nieuwe weg in te slaan, een nieuw pad te kiezen. Ondanks de pijn en onrust die daar bij komt.

Erin: Ik hoop dat als de mensen de zaal uitlopen allemaal in koor zingen, op de melodie van het lied ‘prachtig’: “En de show was prachtig, de muziek was prachtig, en de grime en ‘t decor ook zo prachtig…”

Blijf op de hoogte van Sempre Sereno en meld u hier aan voor onze nieuwsbrief!

Afgelopen weekend was het zo ver, ons derde en laatste repetitieweekend! Zaterdag zijn we druk bezig geweest met de laatste scènes en dansen af te maken van akte 2. Dat ging veel sneller dan we zelf allemaal verwacht hadden en daarom liepen we zelfs voor op het schema! Ik denk dat we het er allemaal mee eens zijn dat dat vrij zelden voorkomt! 

Zondag begonnen we met het laatste deel van de sitzprobe. Omdat er in Children of Eden zo veel muziek zit, was het orkest nog niet klaar met repeteren van de laatste paar nummers tijdens het vorige weekend. Nu staan alle puntjes op de i! Het orkest speelt de sterren van de hemel en het ensemble en de solisten maken het helemaal compleet. De rest van de dag stond in het teken van het hele stuk doorlopen. Dit is niet alleen belangrijk voor de spelers om alle overgangen soepel te laten verlopen, maar ook belangrijk voor de techniek. Deze dag waren namelijk de technici van licht en geluid aanwezig. Ook waren er een aantal stagehands om te weten waar ze moeten helpen tijdens de voorstellingen en werden de eerste tests voor kap en grime gedaan. Als je goed kijkt op de foto’s kan je misschien wat ideeën spotten! De tijd van herhalen, doorlopen, aanscherpen en nog meer doorlopen is aangebroken. We zijn allemaal erg enthousiast en het gaat een waanzinnig mooie show worden!