Interview met onze Edwards over ‘Big Fish’

1. Wie ben je en welke rol speel je?

Bob: Ik ben Bob en ik speel de echte Edward Bloom in het dagelijkse leven.

Paul: Ik ben Paul en ik speel ook Edward Bloom, maar dan de jonge Edward uit de verhalen.

2. Wat zijn je overeenkomsten en verschillen tussen jou en je karakter?

Bob: Daar heb ik even over na moeten denken. Ik ben iemand die de wereld heel positief voor zich ziet en ook de wereld en de mensen positief probeert te benaderen. Dat is een enorme overeenkomst denk ik. Waar bij mij de link wat minder ligt, is dat ik in het dagelijks leven het niet allemaal zo groot maak, dat ik er ook allerlei verhalen bij verzin.

Paul: Ik ben wel echt een verhalenverteller, als ik dat van mezelf mag zeggen. Ik leg de kinderen regelmatig op bed en dan willen ze altijd een verhaaltje hebben en dat mag nooit hetzelfde zijn. Ik hou ervan om dat te doen. Het grote verschil is dat bij mijn kinderen altijd Elsa en Anne erin moeten zitten. Daarnaast probeer ik fictie en feiten altijd wel van elkaar te scheiden. Bij Edward loopt het wel allemaal in elkaar over.

3. Edward heeft veel fantasie en verhalen, heb je zelf verhalen waarvan mensen zouden twijfelen aan de waarheid?

Bob: Ik ben een verhalenverteller, zeker toen mijn kinderen jong waren. Soms ook om de druk van de emotie er eventjes af te halen, als er dingen tegenzitten. Een leuk onverwachts voorbeeld is dit verhaal: Ik zat in de auto met mijn twee zoons op de achterbank. Ik was volledig gefrustreerd door een werk telefoontje. Dus toen vertelde ik ze: ‘Jongens, ik ga bij de dierentuin solliciteren en daar werken. Ik ga in het olifantenverblijf stront scheppen, want dat doe ik toch de hele dag al’. Mijn jongste heeft dat een jaar later opgepakt, als zijnde ‘euh maar pap, jij werkte toch in een dierentuin?’. Dat sarcasme begrepen ze op die leeftijd gewoon nog niet!

Paul: Het is een beetje een lang verhaal, maar het zeker waard. Toen ik nog studeerde, hadden we een eindejaarsbarbecue naast een vijver. Een vriend en ik staken altijd de barbecue aan, maar deze keer waren we een beetje recalcitrant. We zeiden: ‘Nee, wij steken de barbecue niet aan. Wij gaan jagen voor het vlees!’. Dus wij lopen naar die vijver toe en midden op die vijver zwom een groep eenden. Dus ik pak een grote stok in mijn handen en gooi die naar die eenden, met de gedachte, ik raak toch nooit wat. Al die eenden vliegen weg, maar in het midden van die vijver ligt nog één eend met een gebroken nek rondjes te draaien. Helemaal geschrokken dacht ik: ‘wat moet ik nu doen?’. In de groep zat een Franse jongen uit een oud jachtgeslacht, die zijn hele leven gejaagd had. Die zei: ‘we should get the duck out of the water’. Ik was te veel in shock om iets te doen, maar een andere vriend van mij sprong in het water, haalde die eend op en gaf die aan de Fransman. Hij pakte een mes, sleep het mes nog een paar keer, sneed hem de keel door en gooide hem in de bosjes. Dat is mijn lange verhaal en wat er van waar is, mag je helemaal zelf bepalen.

4. Wat vind je het meest uitdagende aan ‘Big Fish’ en waarom?

Bob: Ik was vorig jaar natuurlijk Vader in ‘Children of Eden’ en mijn uitdaging is wegblijven van die vader. In het begin had ik daar zeker even last van. Het is een soort comfortzone om in een soort gefrustreerde boze modus te schieten. Maar Edward is heel opportunistisch terwijl Will heel verschillend is en veel somberder is. Daarbij haalt Will natuurlijk het bloed onder Edward zijn nagels vandaan, maar daar mag ik dus niet meer boos om worden. Ik moet daar nu heel opportunistisch en verhalen vertellend mee omgaan. Het gaat weer over vaderschap, maar met een heel andere dynamiek dan vorig jaar. Ik vind het wel heel erg leuk, mijn tweede rol, en ik leer er heel veel van.

Paul: Dat ik een twintiger speel, waar ik dat “net” niet meer ben. De Edward uit de verhalen is een hele energieke optimistische jongeman. En ooit was ik ook heel energiek, dus ik herken het wel. Nu ben ik zelf vader: ik heb kleine kinderen. Dus het energieke is wat verder weggezakt, maar ik vind het wel heel leuk om te spelen!

5. Wat wil je dat de mensen mee nemen als ze de show hebben gezien?

Bob: Dat hoe moeilijk je situatie ook is, je met veel positivisme de wereld een beetje kan kleuren. De echte Edward en Sandra hebben het financieel echt wel een beetje lastig, moeten elk dubbeltje omkeren, maar hoe moeilijk ook, ze blijven een positieve kijk op de wereld hebben. Ik hoop dat men dat meeneemt en net zo laat binnenkomen als Will dat doet.

Paul: Ik kan alleen maar beamen wat Bob zegt. ’Big Fish’ is een ode aan verhalenvertellers en ik denk dat we allemaal daar iets van mee kunnen nemen in het dagelijks leven. Een groot deel van het leven wat je leidt, wordt bepaald door de verhalen die je jezelf vertelt. Ook de geschiedenis wordt gemaakt door de verhalen die we elkaar vertellen. Ik hoop dat mensen dat meenemen en er een leuk gevoel aan overhouden.